Met volle moed vertrokken wij vrijdag-avond naar Lichtenvoorde om een heerlijk crossweekend te beleven. De mannen zouden zaterdag training krijgen van niemand minder dan Etienne Bax en Kaspars Stupelis , evenals Bjorn Roes. Allen zijn topers in de zijspancross.
Zaterdag-ochtend op tijd eruit , vechtpak aan en op naar de trainingsbaan. De eerste sessie was int bos , dus koel beginnen. Daar waren wat mooie springbulten en de mannen kregen al direct goede aanwijzingen hoe het nog beter kon. Ik stond voor een bult te kijken , zodat ik mooi achterop de sprongen kon kijken. Rick en Thijs deden leuk mee totdat…………………..
Ik zag de mannen springen , en keek al uit naar het volgende team , maar in mijn ooghoeken zag ik Rick en Thijs niet meer de bocht uitkomen. Ook zag ik dat mensen aan het wijzen waren , dat de rijders moesten remmen/stoppen. Ik over de bult en ja hoor , wat ieder ouder vreest en niet wil overkwam ons. Zijspan tussen de bomen , Thijs op de grond en Ricky er op z`n knietjes naast.
Ze waren gecrashed , en als ik zag hoe Thijs erbij lag , vreesde ik al het ergste. Zijn rechter bovenbeen lag op het linkerbeen , en er zat een rare grote verdikking opt been. Direct waren er hulpverleners omheen , waaronder ook Cris Kool , de monteur van team Schreurs die heel professioneel Thijs rustig hield en met hem bleef praten.
Wat mij altijd bij zal blijven is de angst in de oogjes van het mannetje , in zijn crosspak , helmpje nog op ….Jakkes. Wat mij ook altijd bij zal blijven is dat Ricky direct bij zijn broertje was om te vragen hoe het met hem was , en dat ie daarna totaal uit het veld geslagen een eindje verder in het bos moederziel alleen tegen een boom zat te huilen. Natuurlijk is er gelijk iemand naar Rick gegaan , en ben ik ook even bij hem gaan zitten. Man wat heeft dat een impact.
Thijs werd gestabiliseerd door de aanwezige EHBO ( Hier zijn trouwens dingen gebeurt waar ik het totaal niet mee eens was , en meerderen met mij ) en is Thijs naar de EHBO post gebracht in afwachting van de Ambulance. Deze heeft ons naar Doetinchem gebracht.
Daar aangekomen het hele intake gebeuren. Het ging daar erg relaxed aan toe , in de goede zin van het woord. wat ik heel fijn vond , was dat ik zelf mocht helpen om Thijs uit zijn kleren te knippen. Wat wel heel vervelend voor Thijs was , was het uittrekken van de laars. Dit heeft Thijs echter zo goed gedaan , door samen met Wilma de pijn “weg te blazen ” deze ervaring hadden we nog uit de tijd van Rick zijn behandelingen.
Toen moest ie over op een ander bed , weer zo`n enorm pijnmoment. Toen foto`s gemaakt , waaruit eigenlijk al direct bleek dat er een bovenbeenbreuk was. Moest dus een operatie volgen. Eerst zou er nog sprake zijn van een tractie tot de operatie , maar gelukkig kon de chirurg snel opgeroepen worden en bleef de tractie uit.
Op het moment naar de operatiekamer kreeg ik het even te zwaar , en is Wilma dus meegegaan de operatiekamer in. Na 2 uur in spanning te hebben gezeten , mochten we weer naar Thijs toe , die op de IC lag uit te slapen.
Het duurde nogal voordat Thijs wakker werd , maar als ie dan wakker was , had ie ook alweer een glimlachje op de snuit. We zaten vrij lang op de IC , want de kinderafdeling had nog geen tijd om Thijssie op te halen.
Om 17.30 was het dan zover , en mocht Thijs naar de afdeling. Daar een mooie grote kamer voor hem alleen. Er mocht een ouder blijven voor de nacht. Wilma was dus de nachtzuster , en ik ben weer opgehaald door Freddy Bijenhof om in Lichtenvoorde te overnachten. Daar toch nog maar een koud pilsje gedronken en meegegeten met team Schreurs ( Een MEGA-Schnitzel )
Na een toch wel onrustige nacht , de volgende ochtend direct met Wilma en Thijs gebeld , deze hadden natuurlijk ook een onrustige nacht , mede doordat het infuus wat snel stond , zodat Thijs vaak moest plassen. Het wachten was nu op foto`s maken , beoordeling chirurg , en de fysio. Ik ben nog met Henry , Rick en Koen op bezoek gegaan. Aangekomen op de afdeling nog een verrassing : Richard ( onze GROTE bakkenist ) was met Audrey op weg naar Lichtenvoorde en onderweg even afgeslagen naar Thijs, erg gaaf. En aangezien Audrey hier een daar nogal connecties heeft , hebben ze zelfs ook nog krukken voor ons geregeld.
Twas zondag , dus ff geduld………………………………
Om 15.00 kwam het verlossende telefoontje en mocht ik Thijs en Wilma ophalen in Doetinchem. We hadden bedacht om hem in de camper te leggen . Ook in overleg met Thijs zelf. Dus Dikke deur op de parking van Slingeland gezet en Thijs er met de rolstoel voorgereden. Toen met z`n billen voor de ingang gezet , langzaam achterover ( op een slaapzak ) laten zakken , en zo naar het bed gesleept . Leest misschien wel lekker weg , maar twas nog een hele operatie. Toen met slaapzak en al op bed gebeurd. En toen gebeurde het……….Eindelijk kwamen de waterlanders bij Thijs. Hij had nog geen moment gehuild ( nee ook niet tijdens het stabiliseren en vervoer Lichtenvoorde/Doetinchem ) maar nu kwam het gelukkig los. Ook Wilma hield het niet droog.
Ik had mijn jankmoment al gehad toen ik bij de cross wegreed , en diverse mensen ons nog even een hart onder de riem staken.
Goed , na een klein uurtje rijden waren we weer thuis , toen moest het hele ritueel andersom uitgevoerd worden. Echter met het verschil dat Thijs direct naast het bed al een stukje op de krukken ging naar de uitgang van de camper. Daar hebben we hem rustig op de vloer laten zakken en hupsakee naar buiten gewipt. Daar op de krukken het huis in. Onderweg op z`n krukken zegt ie ” Nou , als ik dinsdag naar school moet op de krukken , mag ik wel een beetje vroeg vertrekken…..Mafkees.
Na 10 minuutjes huppen lag ie lekker in bed en is als een blok in slaap gevallen. De nacht verliep OK , en `s ochtends hebben we hem even verzorgd en ben ik naar Lichtenvoorde gegaan om Ricky op te halen ( die logeerde daar ) en toch nog wat zijspanwedstrijden mee te pikken.
Ik wil er in dit verhaal niet over hebben over het hoe en waarom Rick en Thijs een crash hebben gehad. Daar is al genoeg over gezegd op de cross. Ieder heeft zn mening , maar het enige wat ik erover kan zeggen is : Als je 2 zonen hebt in deze sport doe je er alles aan om de boel betrouwbaar op de baan te hebben. Ik onderhoud ons span met alles wat in mijn macht en kennis ligt. Maar wij zijn nog maar net met deze sport bezig , en leren elke dag nog. Vooroordelen zijn zo makkelijk te uiten , maar doe dat dan even rechtstreeks en gooi het niet op de cross…………………….
Het gaat nu goed hiero , wij gaan herstellen en blijven genieten van de zijspancross.
Iedereen die ook maar enigzins geholpen heeft willen wij enorm bedanken. De hulp was overweldigend.
Groetjes Team Hofman ( We`ll be Back on Track !!!! )
August 20th, 2012 
erik 
